کاش میشد عشق را تفسیر کرد

 هيچ كس ويرانيم را حس نكرد
وسعت تنهائيم را حس نكرد

در ميان خنده هاي تلخ من
گريه پنهانيم را حس نكرد

در هجوم لحظه هاي بي كسي
درد بي كس ماندنم را حس نكرد

آن كه با آغاز من مانوس بود
لحظه پايانيم را حس نكرد

^{دلم تنگ است
نمی دانم ز تنهایی پناه آرم کدامین سوی
پریشان حالم و بی تاب میگریم و قلبم بی امان محتاج مهر توست
نمی دانی چه غمگین رهسپار لحظه های بی قرارم من
به دنبال تو همچون کودکی هستم و معصومانه می جویم پناه شانه هایت را
که شاید اندکی آرام گیرد دل...
دلم تنگ است...
و تنهایی به لب می آورد جانم
بیا تا با تو گویم از هیاهوی غریب دل که بی پروا تلنگر می زند بر من و می گوید به من
نزدیک نزدیکی..
چه شیرین است....
پر از احساس یک خوشبختی نابم
پر از امید خوب سبز دیدارم
و می خواهم که نامت را به لوح سینه بنگارم
و نجوایی کنم در دل
و گویم تا ابد من
دوستت دارم...}

امروز که سر بر حرمت مي آيم

انگار تمام عشق کامل شده است

اي ضامن آهو! به غريبي سوگند

دل کندن ازاين ضريح مشکل شده است



مرا طلاي گنبد تو بي قرار مي‌کند

کسي مرا به دوش ابرها سوار مي‌کند

خيال مي‌کند که ديدن تو قسمتش شده

همين کسي که دارد از خودش فرار مي‌کند



کاش من يک بچه آهو مي شدم

مي دويدم روز و شب در دشتها

توي کوه و دشت و صحرا روز و شب

مي دويدم تا که مي ديدم تو را



کـمـک کـن مـثـل مشهد، شهر رؤيا

دلـم پـر ازدحـام از نـور بـاشــد

پـر از پـرواز کـفـتـرهـاى کوچک

سـرم سـبـز و دلـم پـر شور باشد



شمع جمع شاپرکهايي رضا

اي کليد ساده مشکل گشا

آن گل زيبا گل خوشبو تويي

اي رضا جان ضامن آهو تويي

با نگاهت چون کبوتر کن، مرا

تا بگيرم اوج، خوشحال و رها



هر چند حال و روز زمين و زمان بد است
يک تکه از بهشت در آغوش مشهد است
حتي اگر به آخر خط هم رسيده اي
آنجا براي عشق شروعي مجدد است



عشق يعني اشک توبه در قنوت،

خواندنش با نام غفار الذنوب

عشق يعني چشمها هم در رکوع،

شرمگين از نام ستار العيوب

عشق يعني سر سجود و دل سجود،

ذکر يارب يارب از عمق وجود



هرکجاسلطان بود دورش سپاه و لشکر است،

پس چرا سلطان خوبان بي سپاه و لشکر است

با خبر باشيد چشم انتظاران ظهور،

بهترين سلطان عالم از همه تنها تر است



بليط ماندن است مانده روي دستهاي من

در اين همه مسافر حرم نبود جاي من؟

رفيق عازم سفر، فقط «سلام» را ببر

سفارش مريض حضرت امام را ببر



گفتي که بلا بلا بلا ، گفتم چشم ،

از روز الست با رضا گفتم چشم

من آمده ام تا به ولايت برسم،

گفتي انا من شروطها گفتم چشم

وقتی دستام خالی باشه
وقتی باشم عاشق تو
غیر دل چیزی ندارم
که بدونم لایق تو

دلم و از مال دنیا
به تو هدیه داده بودم
با تموم بی پناهیم
به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد
همه زجری که کشیدم
همه رو به جون خریدم
ولی از تو نبریدم
هرجا بودم با تو بودم
هرجا رفتم تو رو دیدم
تو سبک شدن تو رویا
همه جا به تو رسیدم

اگه احساسم و کشتی
اگه از یاد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت
به غریبی سر سپردی

بدون اینو که دل من
شده جادو به طلسمت
یکی هست اینور دنیا
که تو یادش مونده اسمت